«Θέλω να βάλω την πεθερά μου στο γηροκομείο για να λαμβάνω τη σύνταξή της»

Ονομάζομαι Μυρτώ και είμαι 39 ετών. Είμαι παντρεμένη με έναν άντρα 15 χρόνια μεγαλύτερο μου τον οποίο και παντρεύτηκα γιατί ήταν εύπορος και θα μου διασφάλιζε μια άνετη ζωή.

Την πεθερά μου δεν τη συμπάθησα ποτέ. Είχα όμως πλάνο να γίνω αναγκαία και συμπαθής προκειμένου να υλοποιήσω τα όνειρά μου για μια καλή  και άνετηζωή.

Είναι ο δεύτερος γάμος μου και μαζί του απέκτησα και το δεύτερο παιδί μου. Δεν τον ερωτεύτηκα ποτέ, ωστόσο εκτίμησα το γεγονός πως ήταν κύριος, ευγενικός και ευκατάστατος.

Εγώ, είμαι όμορφη, αυτό άλλωστε είναι και το μεγαλύτερο μου προσόν, αλλά δυστυχώς από μια οικογένεια του μεροκάματου.

Τον πρώτο μου άντρα τον ερωτεύτηκα αλλά δε μου βγήκε σε καλό. Καθημερινά ήμασταν σε μια φάση μεροδούλι μεροφάι. Έτσι αν και τον αγαπούσα χωρίσαμε.

Ο γάμος αποτελεί για εμένα ένα είδος συμφωνίας. Ο καθένας καταθέτει στο τραπέζι τα προσόντα του και αποτελεί μια σιωπηλή συμφωνία η αποδοχή τους. Η ομορφιά είναι ένα δυνατό χαρτί και όποιος το γεύεται οφείλει να το πληρώσει αδρά.

Κυνικό θα μου πείτε… Ναι ίσως αλλά η ζωή δεν είναι για όσους πάνε με το σταυρό στο χέρι.

Το δεύτερό μου άντρα τον γνώρισα λίγους μήνες μετά το διαζύγιό μου.

Πήγα στη βιοτεχνία που διαθέτει για να εργαστώ ως γραμματέας. Μαζί με τη δουλειά μου και το έργο που προσέφερα προσπάθησα να μάθω πράγματα για τον ίδιο.

Κατάλαβα αμέσως πως έχει οικονομική ευμάρεια και απόρησα που δεν είχε ποτέ παντρευτεί. Όταν συνέλεξα  όλες τις πληροφορίες που ήθελα άρχισα με στρατηγική να του κάνω τα «γλυκά μάτια«.

Φρόντιζα να είμαι σέξι, ευγενική και βέβαια διαθέσιμη.

Η δε μελλοντική μου πεθερά έδειχνε να με συμπαθεί δεδομένου πως είμαι καλή στη δουλειά μου και με ιδέες που εκτόξευσαν τις εξαγωγές μας.

Για να μην μακρηγορώ με τα πολλά τους κατέκτησα όλους και δεν άργησε η στιγμή που ανέβηκα για δεύτερη φορά τα σκαλιά της εκκλησίας.

Μένουμε όλοι μαζί σε μια διπλοκατοικία αρκετά κοντά στη βιοτεχνία. Η πεθερά μου στο ισόγειο και εμείς στον πρώτο όροφο.

Την πεθερά μου δεν τη συμπάθησα ποτέ.

Εξ’ αρχής είχα ένα σχέδιο προκειμένου να κάνω την τύχη μου. Σήμερα που σάς γράφω η πεθερά μου λαμβάνει μια σύνταξη της τάξεως των 1500€. Εργαζόταν από παιδί με ένσημα βαρέα και ανθυγιεινά. Τώρα δεν την χρειάζομαι στα πόδια μου.

Θέλω να σταματήσω να εργάζομαι και να καρπώνομαι εγώ και το παιδί μου το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματός της.

Θέλω και ψάχνω να βρω τρόπους να τη βάλω σε ένα γηροκομείο. Έτσι θα έχει φροντίδα, ελεγχόμενα έξοδα και εγώ θα έχω το πεδίο ελεύθερο.

Όταν το λέω στον άντρα μου στα πλαίσια της κουβέντας τσιτώνει. Όταν όμως κάνουμε έρωτα και του κάνω τα κόλπα μου η αντίσταση του μειώνεται σθεναρά. Πώς μπορώ κατά τη γνώμη σας να καταφέρω τον στόχο μου;

Έχω δουλέψει πολύ σκληρά και είναι δίκαιο για εμένα να καρπωθώ τα πάντα. Άλλωστε η ομορφιά είναι κάτι που πληρώνεται !

Εμείς, θα ενημερώσουμε τη φίλη μας ότι υπάρχουν και πολύ…. «χειρότερες» ΠΕΘΕΡΕΣ!

Εξάλλου, απ’ ότι φαίνεται από την περιγραφή της, η πεθερά της δεν φαίνεται να στέκεται «εμπόδιο» στη ζωή της…

*Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε από αναγνώστρια της ιστοσελίδας αληθινών μαρτυριών efisecret.gr

Πηγή

[ads2]

«Μαμά, δεν μου δίνεις πια σημασία»: Τι απάντησα στο μεγάλο μου παιδί

«Δεν μου δίνεις πια σημασία!» φώναξε και ξέσπασε σε κλάματα! Η δήλωση ήρθε έπειτα από έναν καβγά που είχαμε πρόσφατα με τη μεγάλη μου κόρη, όταν έπειτα από μια ολόκληρη μέρα γκρίνιας, ύψωσα τον τόνο της φωνής μου και τη ρώτησα τι της συμβαίνει και κάνει έτσι. Για μερικά δευτερόλεπτα, έμεινα αποσβολωμένη προσπαθώντας να καταλάβω τι πραγματικά εννοεί, δεδομένου ότι είχα περάσει αμέτρητες ώρες με εκείνη και την αδερφή της, όμως αμέσως μετά πλημμύρισαν και τα δικά μου μάτια με δάκρυα και την πήρα στην αγκαλιά μου.

Ξέρετε πώς ένιωσα πραγματικά; Ανακούφιση. Όχι, δεν είμαι άκαρδη. Ένιωσα ανακούφιση, καταρχάς γιατί το παιδί μου είπε ανοιχτά αυτό που ένιωθε. Αντί να το κρατήσει μέσα της και να ξεσπάσει την απογοήτευση και τον θυμό της με άλλους τρόπους (και ενάντια στην αδερφή της), μάζεψε όλο το κουράγιο της, έπνιξε τον εγωισμό της με παχιά δάκρυα και έβγαλε από μέσα της αυτό που τόσο καιρό την τυραννούσε. Έγινε, έτσι, ένας καθρέφτης για εμένα, για να δω πώς φαίνομαι τον τελευταίο καιρό στα μάτια της. Κατά δεύτερον, ένιωσα ανακούφιση γιατί μου έδωσε την ευκαιρία να της πω όλα αυτά που ίσως, έπειτα από το «σοκ» του ερχομού της αδερφής της είχε ξεχάσει…

Την πήρα, λοιπόν, στην αγκαλιά μου και αφού τη διαβεβαίωσα, ότι είχε δίκιο να νιώθει πως δεν της δίνω πια τόση σημασία, της θύμισα τα χρόνια που περάσαμε οι δύο μας, μόνο εκείνη κι εγώ. Τις ατελείωτες ώρες που την κρατούσα στην αγκαλιά μου, τις ώρες που περάσαμε να της διαβάζω, τους ύπνους μας αγκαλιά και τα μαθήματα βρεφικής κολύμβησης που κάναμε μαζί. Της θύμισα πόσο άλλαξε ολόκληρη τη ζωή μου, πώς με έμαθε να είμαι μαμά, πώς έγινε εκείνη η ζωή μου.

Της είπα πράγματα που της έχω ξαναπεί, τα οποία φυσικά δεν θυμόταν. Πώς την παρατηρώ πολλές φορές τα βράδια όταν κοιμάται, με την ελαφρά σηκωμένη μυτούλα της και τα τέλεια σχηματισμένα χειλάκια της, και η καρδιά μου σφίγγεται από συγκίνηση. Πόσο ευλογημένη νιώθω απλά και μόνο επειδή υπάρχει, επειδή είναι στο διπλανό δωμάτιο και κοιμάται.

Της είπα για τις ατελείωτες μέρες και νύχτες αγωνίας, πριν ακόμα γεννηθεί, για το αν θα είναι γερή (επειδή γεννήθηκε με πολύ χαμηλό βάρος), και αφού γεννήθηκε, για το πόσο θα θήλαζα και αν θα χόρταινε και αν κοιμόταν αρκετά και πόσο υπέφερε με τους κολικούς ή με τα πρώτα της δοντάκια….

Της εξομολογήθηκα, ότι -μπορεί να μην το καταλαβαίνει- αλλά πολλές φορές μου κόβεται η ανάσα, όταν την κοιτάζω στην προπόνηση της ρυθμικής, ή στην θεατρική παράσταση του σχολείου, ή όταν κάνει συγκεντρωμένη τις ασκήσεις της και όταν χορεύει και τραγουδά ανέμελα και σκέφτομαι πόσο γρήγορα μεγάλωσε, πώς γίνεται σιγά-σιγά κοπέλα, παρόλο που ακόμα κοιμάται σαν μωρό…

Της υποσχέθηκα να μη σταματήσω να της χτενίζω τα ολόισια μαλλιά της, όσο εκείνη το θέλει τουλάχιστον, για να χαζεύω το πανέμορφο πρόσωπό της.

Της μίλησα για τους φόβους μου, για το πόσο ανησυχώ πολλές φορές αν κάνω σωστά τη «δουλειά» μου ως μαμά, γιατί και για εμένα πρώτη φορά είναι και σίγουρα θα κάνω λάθη, και πόσο τυχερή είμαι που έχω εκείνη να μου τα υποδεικνύει και να με βοηθάει να γίνομαι καλύτερη.

Και για τον μεγαλύτερο φόβο μου στη ζωή –μην την χάσω.

Της είπα πόσο περήφανη με έχει κάνει τους τελευταίους μήνες, με τον τρόπο που διαχειρίστηκε τον ερχομό της αδερφής της. Πόσο καλή είναι μαζί της και πόσο με βοηθάει, παρόλο που ξέρω, ότι πολλές φορές ενοχλείται από την παρουσία του μωρού στο σπίτι και από το πόσο πολύ με αποσπά.

Της είπα, τελικά, ότι προσπαθώ να δώσω στην αδερφή της, όσο έδωσα και σ’εκείνη –αυτό δεν είναι το δίκαιο; Όμως, καθώς εκείνη ως μωρό με είχε όλη δική της, πάντα η αδερφή της θα παίρνει κάτι λιγότερο. Της είπα, ότι λυπάμαι ειλικρινά, αν κάποιες φορές νιώθει παραμελημένη και ότι θα κάνω ό,τι μπορώ για να επανορθώσω.

Και της υποσχέθηκα, ότι είμαι και θα είμαι πάντα εδώ. Ακόμα κι όταν εκείνη δεν το καταλαβαίνει. Ακόμα κι όταν εκείνη παίζει και μου ρίχνει κλεφτές ματιές καθώς χαϊδολογάω το μωρό. Εγώ είμαι εδώ για εκείνη. Και δεν θα σταματήσω ποτέ να είμαι.

Πηγή:  mama365.gr

[ads2]

Έκανε έρωτα με το αγόρι της όταν ένιωσε μέσα της ένα περίεργο τράνταγμα. Μόλις την εξέτασε ο γιατρός ανακάλυψε ΚΑΤΙ σοκαριστικό

Το σεξ φαίνεται πως δεν ομορφαίνει μόνο τη ζωή μας, αλλά τη σώζει κιόλας, καθώς αποδεικνύεται (και) ιδιαίτερα ζωτικής σημασίας.

Και πώς όχι, όταν η Ellie Taylor-Davis οφείλει στην κυριολεξία τη ζωή της στο σεξ, αφού κατά τη διάρκεια μιας ερωτικής συνεύρεσης με το σύντροφό της ανακάλυψε έναν «εξωγήινο» όγκο 16 εκατοστών στις ωοθήκες της, ο οποίος συνέθλιβε τα όργανά της!

Η 28χρονη Βρετανίδα αισθάνθηκε τον όγκο να κουνιέται μέσα της, συνειδητοποιώντας, όπως εξομολογήθηκε, πως «κάτι δεν πήγαινε καλά». Είχε την ίδια ασυνήθιστη αίσθηση όταν πήγαινε τουαλέτα, ωστόσο αφού συμβουλεύτηκε (κακώς) το γιατρό… διαδίκτυο γκουγκλάροντας τα συμπτώματα, πίστεψε πως επρόκειτο απλά για δυσκοιλιότητα…

1

Η συγγραφέας από το Islington του Λονδίνου, ανακάλυψε την ανατριχιαστική αλήθεια ένα μήνα αργότερα σε μία επίσκεψη ρουτίνας στο γυναικολόγο της. Το υπερηχογράφημα επιβεβαίωσε πως ένας όγκος 16 εκατοστών είχε αναπτυχθεί στις ωοθήκες και την κοιλιά της, απειλώντας τα όργανά της και την ίδια της τη ζωή!

2

Η έστω και καθυστερημένη διάγνωση αποδείχθηκε τελικά σωτήρια για την Taylor-Davis, καθώς οι γιατροί κατάφεραν να αφαιρέσουν τον τεράστιο κακοήθη όγκο, χωρίς να χρειαστεί μάλιστα ακτινοθεραπείες. Πλέον βρίσκεται σε ύφεση, ενώ η ίδια θέλησε να μοιραστεί την ιστορία της προκειμένου να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο στη μάχη κατά του καρκίνου, αλλά και να ενθαρρύνει τις γυναίκες να εξετάζονται τακτικά, όπως επίσης και να τις υποψιάσει για τα συμπτώματα που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια έγκαιρη και σωτήρια διάγνωση.

«Ποτέ δεν θα είχα καταλάβει τον όγκο αν δεν τον αισθανόμουν στο σεξ. Έσωσε τη ζωή μου και είμαι πολύ τυχερή που βρίσκομαι εδώ», εκμυστηρεύεται η νεαρή Βρετανίδα, συμπληρώνοντας: «Ένιωσα κάτι μέσα μου και ήταν πολύ παράξενο και πρωτόγνωρο. Μετά το σεξ η κοιλιά μου ήταν πρησμένη, φρίκαρα αρχικά, όμως ηρέμησα όταν έψαξα για τα συμπτώματα στο διαδίκτυο».

3

Και καταλήγει η Taylor-Davis: «Δεν πίστευα ότι θα είχα καρκίνο στις ωοθήκες σε τόσο μικρή ηλικία. Μόλις είδα τον όγκο συγκλονίστηκα, είχε το μέγεθος ενός μωρού. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι είχα αυτό το πράμα μέσα μου».

Όσο δε για τη συμβουλή της; «Γνωρίστε καλύτερα το σώμα σας και ακούστε το ένστικτό σας», τονίζει.

Αξίζει τέλος να σημειωθεί πως μόνο στη Βρετανία 7.000 γυναίκες διαγιγνώσκονται με καρκίνο των ωοθηκών κάθε χρόνο, ενώ μία στις 5 είναι ηλικίας κάτω των 50 ετών. Το Ηνωμένο Βασίλειο, μάλιστα, έχει ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά επιβίωσης στη Δυτική Ευρώπη, με μία γυναίκα να χάνει τη ζωή της κάθε δύο ώρες!

«Αν και ο κίνδυνος του καρκίνου των ωοθηκών είναι σχετικά χαμηλός για τις νεαρές γυναίκες, είναι πολύ σημαντικό να ενημερώνονται όλες, ανεξαρτήτου ηλικίας, σχετικά με τα συμπτώματα. Αυτά περιλαμβάνουν επίμονο φούσκωμα, συχνότερες επισκέψεις στην τουαλέτα και γρηγορότερη αίσθηση ότι χορτάσατε», συμβουλεύει η Katherine Taylor, διευθύνουσα σύμβουλος της οργάνωσης Ovarian Cancer Action που βοήθησε και την Ellie, καταλήγοντας: «Οι νέες γυναίκες πρέπει να ακούν το σώμα τους και να ζητούν αμέσως τη βοήθεια των ειδικών αν υποπτεύονται ότι κάτι δεν είναι φυσιολογικό».

[ads2]

Απίστευτο! Καλόκαρδος Σκύλος βουτάει στο νερό και σώζει ελαφάκι που πνίγεται!

Αυτός είναι ο Storm, το σκυλάκι που δεν δίστασε στιγμή όταν είδε ένα ζώο να πνίγεται στο νερό και πήγε να το σώσει. Καθώς το πλησίαζε, είδε ότι ήταν ένα τραυματισμένο ελαφάκι.

Το περιστατικό συνέβη όταν ο Mike Freeley, ο ιδιοκτήτης του Storm, είχε πάει μια βόλτα με τους σκύλους του. Μόλις ανέλαβε δράση ο Storm, ο Mike άρχισε να τραβά βίντεο. Βλέπουμε τον σκύλο να τραβά απαλά το ελάφι με το στόμα, όπως θα έκανε και αν ήταν κουταβάκι.

Ακόμα και όταν το έβγαλε έξω, ο σκύλος έμεινε δίπλα στο ελαφάκι και το έγλειφε για να το ζεστάνει. Ο Mike και ο Storm έμειναν εκεί μέχρι που έφτασαν οι αντιπρόσωποι του καταφύγιου Strong Island.

Οι διασώστες δυσκολεύτηκαν όταν το ελαφάκι πήδηξε μέσα στο νερό και άρχισε να πνίγεται ξανά. Αυτή την φορά, ο Frankie Floridia, εθελοντής, μπήκε μέσα για να το σώσει. Το κυριότερο είναι το ελαφάκι πλέον αναρρώνει χάρη στους διασώστες και τον γενναίο σκύλο.

93

94

95

96

97

Credit: boredpanda.com

[ads2]

15 Ψέματα που ΟΛΕΣ οι Κοπέλες λένε στα Αγόρια τους και αυτοί οι Χαζοί τις Πιστεύουν!

H σχέση ανάμεσα σε μια κοπέλα και το αγόρι της είναι ευαίσθητη, εκτός κι αν υπάρχει αμοιβαία κατανόηση. Όλοι ξέρουμε κοπέλες που είναι αρκετά γλυκιές ώστε να τις ερωτευτούν τα αγόρια. Και τα αγόρια την πατάνε εύκολα με τέτοιες κοπέλες.

Στις μέρες μας, οι σύντροφοι αλλάζουν σαν τις εποχές και είναι δύσκολο να κάνει κανείς σχέσεις με διάρκεια. Επιπλέον, πολλοί βαριούνται ή ξεπερνάνε γρήγορα τον άλλο. Και το ψέμα είναι αναμενόμενο. Υπάρχουν κάποια χαζά ψέματα που κάθε κοπέλα λέει στο αγόρι της. Αφήστε τον έρωτα να ανθίσει ξανά χρησιμοποιώντας λιγότερα ψέματα.

Παρακάτω σας παρουσιάζουμε τα ψέματα που έχουν πει κοπέλες στα αγόρια τους. Αν τους είχαν πει την αλήθεια, η σχέση τους ίσως κρατούσε λίγο παραπάνω.

1. «Το αγόρι μου με ρώτησε αν μου είχε έρθει η περίοδος και του είπα ναι, γιατί δεν ήθελα να τον ανησυχήσω. Μετά από δύο εβδομάδες ανακάλυψα ότι δεν ήμουν έγκυος. Ήταν τεράστια ανακούφιση για μένα.»

93

2. «Έβγαινα με κάποιον για 3 εβδομάδες και μου είπε ότι με αγαπάει. Όταν επέστρεψα στο κολέγιο, έλεγα συνεχώς ψέματα για το τι έκανα, αλλά ένα βράδυ σχεδίαζα να βγω, όταν μου είπε ότι θα ερχόταν να με δει. Είπα ψέματα ότι ήμουν πολύ άρρωστη για να μην έρθει. Βγήκα έξω και έκανα κάτι με έναν άλλο. Την επόμενη μέρα χώρισα με μήνυμα στον τηλεφωνητή.»

94

3. «Στο λύκειο δανείστηκα το αυτοκίνητο του αγοριού μου και το κατέστρεψα. Αλλά του είπα ότι κάποιος με χτύπησε και έφυγε.»

95

4. «Έπεισα τον πρώην μου ότι είχα καρκίνο. Του είπα ότι έπρεπε να μετακομίσω στον Καναδά για θεραπεία και του έδειξα ακόμη και ψεύτικα αεροπορικά εισιτήρια.»

96

5. «Είπα ψέματα ότι το πέος του ήταν το πιο ικανοποιητικό από όλους του πρώην εραστές μου.»

97

6. «Δημιούργησα ένα ψέμα και έπεισα τον πρώην και τους φίλους μου ότι με απάτησε. Του το πέταξα στο πρόσωπο και το χρησιμοποίησα εναντίον του σαν τον λόγο για τον οποίο τελείωσε η σχέση μας. Δεν με απάτησε ποτέ, απλά ήθελα να τελειώσει η σχέση μας.»

98

7. «Είπα στο αγόρι μου ότι είχα γεννηθεί με ενωμένα τα δάχτυλα του ποδιού και χωρίστηκαν με εγχείρηση.»

99

8. «Όταν έμαθα ότι με απάτησε, έβαλα δηλητήριο στο γρασίδι του. Όταν με ρώτησε αν το έκανα εγώ, είπα ψέματα. Ακόμη δεν μπορεί να φυτρώσει λόγω των χημικών.»

100

9. «Είχαμε σχεδιάσει με το αγόρι μου ένα ταξίδι, είχαμε αγοράσει τα αεροπορικά με την πιστωτική μου και μου χρωστούσε 300 δολάρια. Αργότερα χωρίσαμε και ανακάλυψα ότι με απατούσε. Όταν του ζήτησα να μου δώσει τα χρήματα για τα εισιτήρια, αρνήθηκε. Έτσι, πήρα την μαμά του και είπα ότι θα έβαζα δικηγόρο αν δεν μου επέστρεφε τα 700 δολάρια που μου χρωστούσε. Περιττό να πω ότι μου τα επέστρεψε πολύ γρήγορα.»

101

10. «Το πιο συχνό ψέμα που λέω στο αγόρι μου είναι, “Σε περίμενα και δεν μου έστειλες καν μήνυμα να μου πεις ότι θα αργήσεις”, απλά για να τον κάνω να αισθανθεί άσχημα. Αλλά απλά φτάνω οπουδήποτε μόνη μου. Έχω πει ψέματα για το αυτοκίνητο, για αλλεργική αντίδραση, ότι δεν είδα το μήνυμα του, έχω κατηγορήσει τον αφεντικό μου και την δουλειά γενικότερα.»

102

11. «Κατά την διάρκεια του σεξ είπα το όνομα Nick, αλλά δεν ήταν αυτό το όνομα του. Αργότερα όταν με ρώτησε, είπα ότι σκεφτόμουν τον Nicolas Cage και το πίστεψε.»

103

12. «Ταξίδεψα στο εξωτερικό για να συναντήσω ένα αγόρι και κάναμε βόλτες στα νησιά για ένα τριήμερο, ανάμεσα σε άλλα. Όταν το αγόρι μου μου έστειλε μήνυμα για να με ρωτήσει πώς ήταν το ταξίδι μου, του είπα, “Μια χαρά. Τρώω και κάνω παρέα με τους οικοδεσπότες μου”.»

104

13. «Απάτησα ένα αγόρι στις διακοπές, επειδή δεν έβλεπα μέλλον μαζί του. Όταν με ρώτησε, του είπα ότι δεν τον απάτησα.»

105

14. «Χώρισα με τον πρώην μου μέσω μηνύματος, ενώ πήγαινα στο Σικάγο με τρένο. Του είπα ότι ήθελα χρόνο για να μείνω μόνη. Δεν ήξερε ότι ο πραγματικός λόγος που χωρίσαμε ήταν ότι έμαθα ότι αυτός που μου άρεσε από το Σικάγο ήταν ελεύθερος και κάναμε κάτι εκείνο το βράδυ.»

106

15. «Ένας τύπος μου ζήτησε να περάσω το βράδυ σπίτι του, αλλά είπα ψέματα ότι μόλις είχα μάθει ότι η κολλητή μου ήταν στο νοσοκομείο και έπρεπε να πάω, γιατί δεν ήθελα να κοιμηθώ μαζί του. Ήταν καλό παιδί, αλλά είχε άσχημη αναπνοή.»

107

Credit: wittyfeed.me

[ads2]

«Έχω καρκίνο μόλις έκλεισα τα 30 και μόλις έσβησα και τα κεράκια στην τούρτα»

Μόλις έκλεισα τα 30..

Και μόλις έσβησα και τα κεράκια στην τούρτα! Με γέμιση σοκολάτα, παρακαλώ.. Μμμ πλούσια γεύση, απόλαυση.. Δεν απολαμβάνω πολλά πράγματα τώρα πια.. Είχα όμως την τιμητική μου.. Γενέθλια είναι αυτα! Έτσι μάνα; είπα! Και κατευθείαν τα δάκρυα έγινάν ποτάμι.. Αχ! η ευαίσθητή μου..

Και του χρόνου αγόρι μου.. Και του χρόνου.. Εδώ! Εδώ μαζί.. Μου είπε.. Και πραγματικά το εννοεί..

Ακρίβως όπως μου αρέσει.. Ακριβώς με τα άτομα που πρέπει.. Εκείνα που άντεξαν να με βλέπουν να πονώ, να με βλέπουν χωρίς μαλλιά, να με βλέπουν στο αναπηρικό καροτσάκι, να με βλέπουν άσχημο, καμιά φορά μελαγχολικό, να βλέπουν έναν άλλο Νίκο.. Έναν αλλιώτικο Νικο Φωτοπουλο.

Κάποιοι σε εγκαταλείπουν.. Όχι απλά γιατί δεν σε αγαπούν, αλλά γιατί σε αγαπούν τόσο πολύ που δεν αντέχουν να σε βλέπουν έτσι… Το φιλοσόφησα.. Θα μπορούσες να σκεφτείς ότι ίσως και να το διακαιολόγησα, γιατί απλά έτσι με βόλεψε.. Και τούτη η φιλοσοφία δεν με πληγώνει καθόλου.

Μην με βλέπεις αδύναμο εμένα! Εγώ πρίν ένα χρόνο δύο δουλειές έκανα.. Μάλιστα! Δυνατό παιδί όλοι έλεγαν.. Το πρωί βροντοφώναζα στις λαϊκές, για τα υπέροχα προίοντα που πουλούσα, αν περνούσες απο τον πάγκο μου, δεν υπήρχε περίπτωση να φύγεις αδιάφορος.. Κερνούσα, αγαπούσα, γελούσα και πουλούσα.. Αυτή ήταν η ζωή μου το πρωί. Μα το βράδυ έβρισκα την αληθινή αγάπη.. Μία αγάπη που δεν θα πεθάνει ποτέ. Dj! Σε όποιο μαγαζί με καλούσε! Και ναί είχα και κοινό που με ακουλουθούσε.. Πόση αγάπη για αυτή τη μουσική.. Πόσο την αγαπώ..

Θα αναρωτιέσαι τι έχω; Καρκίνο έχω.. Τρόμαξες; Χτυπά κάθε πόρτα.. Δεν διαλέγει.. Έχω οστεόλυνση. Μάλιστα για να το βρώ πέρασα του Χριστου τα πάθη.. Πόνοι και ξανά πόνοι.. Νοσοκομεία και κάθε λογής γιατρός, έλα τίποτα δεν είναι ο μυς φταίει. Παρε κανενα παυσίπονο,μη τραβολογιέσαι στα νοσοκομεία συνέχεια!Και έγω αυτό έκανα. Εκτώς από ένα πρωϊνό.

16 Μαρτίου 2016 Πονάω τόσο…Αααα! Σήμερα θα πάω και θα  παίξω ότι πεθαίνω..

Μηηη Γιατρέ πονάω, μη με ακουμπάς! Τρόμος κυρίευσαν τα μάτια του γιατρού.. Γρήγορα , γρήγορα μια ακτινογραφία..

Ναι, φίλη μου,μια γα….μένη ακτινογραφία! Και τσούπ νατα τα μαντάτα..Προσοχή το πόδι θα σπάσει..Προσοχή μόνο πατερίτσες…ή καλύτερα καροτσάκι..

Από τότε.. μετρώ 6 χημειοθεραπείες.. 10 ακτινοβολίες στο πόδι,πόνους, παρενέργειες, εμμετούς, η ψυχολογία να ανεβοκατεβαίνει.. Μια διαφορετική ζωή.. Διδάχθηκα όμως πολλά..

Έμαθα να αγαπώ, να συγχωρώ, να δικαιολογώ, να μιλώ μέσα απο τη ψυχή μου, να είμαι αληθινός.. Έμαθα την αξία της οικογένειας, την αξία της φιλίας, την αξία της κάθε στιγμής.

Έμαθα να ξεχωρίζω το τιτίβισμα των πουλιών.. Αν είναι χαρμόσυνο ή λυπημένο.. Έμαθα πολλά πράγματα.. Και εύχομαι να είμαι καλά και να συνεχίζω να μαθαίνω, να αναπνεώ, να οραματίζομαι..

Πρέπει όμως να σε αφήσω τώρα.. Έχω ένα μάτς να κερδίσω και το έχω αφήσει στη μέση.. Σε ευχαριστώ που τα είπαμε.. Αλλα σε αυτό το μάτς, εγώ είμαι ο επιθετικός και πρέπει να σκοράρω! Για την ομάδα μου! Την οικογενειά μου και τους φίλους μου.

Σε ευχαριστω.

 Αληθινή Ιστορία
Πηγή:  joannarozaki.com

[ads2]

Είδε μια παράξενη σκιά στη μέση του Δρόμου και σταμάτησε αμέσως το Αυτοκίνητο. Όταν κατάλαβε ΤΙ ήταν, Πάγωσε!

Για τους νεαρούς Αμερικανούς το ταξίδι με αυτοκίνητο αποτελεί κάτι σαν ιεροτελεστία. Η εμπειρία αυτή επηρεάζει σημαντικά την κατεύθυνση που παίρνει η ζωή τους. Πράγματι, η ζωή ενός νεαρού άντρα άλλαξε για πάντα όταν ξεκίνησε ένα ταξίδι μόνος του στον αμερικανικό νότο.

Ο Jordan Kahana διέσχιζε την Αριζόνα κατευθυνόμενος στο Grand Canyon, όταν παρατήρησε μια μαύρη σκιά που κατευθυνόταν προς το αυτοκίνητο του. Έκανε ελιγμό και σταμάτησε. Όταν βγήκε για να κοιτάξει καλύτερα, συνειδητοποίησε τι ήταν. «Δεν θα πιστέψετε τι βρήκα στη μέση του δρόμου!», είπε.

Αυτή είναι η ιστορία του…

Όταν η δουλειά του Jordan έκλεισε τον Δεκέμβριο για τις διακοπές των Χριστουγέννων, εκείνος αποφάσισε να πάρει τους δρόμους για κάνα δυο εβδομάδες. Ξεκινώντας από το Λος Άντζελες, σχεδίαζε να επισκεφτεί μερικά εθνικά πάρκα. Το πρώτο ήταν το Grand Canyon!

Στη μέση του πουθενά στην Αριζόνα βρήκε δυο μαύρες σκιές σε έναν έρημο αυτοκινητόδρομο. Όταν συνειδητοποίησε τι ήταν, σταμάτησε και τις κυνήγησε.

Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι αυτά τα πλασματάκια τριγυρνούσαν στην μέση του πουθενά! Τα κυνήγησε, αλλά τα κουταβάκια αποφάσισαν να ξεφύγουν!

133

Ευτυχώς, τα κουταβάκια κατάλαβαν ότι ο Jordan δεν θα τους έκανε κακό και σταμάτησαν στην άκρη του δρόμου. Κουνούσαν ακόμη και τις ουρές τους όταν ο Jordan τα πήρε στην αγκαλιά του!

Παρ’όλο που τα μόλις 8 εβδομάδων κουταβάκια δεν μπορούσαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις τους, ο Jordan τους μιλούσε, σαν να μπορούσαν να του πουν την συναρπαστική ιστορία τους:

«Ποια είναι η ιστορία σας; Ποιοι είστε;»

Παρ’όλο που δεν θα μάθουμε ποτέ για ποιο λόγο εγκαταλείφθηκαν οι σκύλοι στη μέση της ερήμου, αυτό που ξέρουμε είναι ότι θα μπορούσε να τους είχε χτυπήσει κάποιο αυτοκίνητο.

Ήταν πολύ τυχεροί που τους έσωσε ο Jordan εκείνη την στιγμή! Αλλά δεν ήξεραν τι τους περίμενε στην επόμενη πόλη.

134

Τα κουταβάκια δεν πεινούσαν, άρα είναι άξιο απορίας το πώς κατέληξαν εκεί. Η επόμενη στάση τους ήταν το Page Animal Hospital. Ο Jordan αποφάσισε να πάρει τα σκυλάκια μαζί του στο σπίτι! Έτσι, τα πήγε στον κτηνίατρο, όπου ήπιαν νερό, έφαγαν, καθαρίστηκαν και ετοιμάστηκαν για τον πρώτο γύρο εμβολιασμού.

Μετά από αυτό, ο κτηνίατρος τον ενημέρωσε ότι τα κουταβάκια ήταν μίξη Border collie. Κατά τύχη ο Jordan είχε απορρίψει τον Νοέμβριο την ιδέα να πάρει ένα husky. Το σύμπαν μάλλον σχεδίαζε κάτι καλύτερο για εκείνον!

135

Ονόμασε τα κουταβάκια Sedona και Zeus και είναι πλέον κομμάτι του. Όχι μόνο τα έσωσε, αλλά αποφάσισε και να τα υιοθετήσει.

Πλέον ταξιδεύουν όλοι μαζί και επισκέπτονται απίθανα μέρη. Ο Jordan κοινοποιεί φωτογραφίες της παρέας του στο Instagram του. Ο κόσμος πραγματικά δεν χορταίνει τα κουταβάκια και την απίστευτη ιστορία τους!

136

Δείτε στο βίντεο την απίστευτη διάσωση τους. Είναι τόσο γλυκά!

Credit: lifeaspire.com

[ads2]

Ο άνεργος Ελληνας που κάθε μήνα ταΐζει 3.000 πληγέντες της κρίσης από το υστέρημά του

Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος είναι μια ασυνήθιστη περίπτωση Ελληνα. Κάθε μέρα στήνει το πρόχειρο κουζινάκι του σε διαφορετικό σημείο της Αθήνας και προσφέρει εντελώς δωρεάν φαγητό σε όποιον το έχει ανάγκη.

Tα μπαγκάζια του είναι στοιβαγμένα πρόχειρα στο πλακόστρωτο: ένας στραβοχυμένος πάγκος με ζυμαρικά και πελτέδες, μια πολυκαιρισμένη φιάλη γκαζιού με τα αξεσουάρ της, μια μεγάλη αλουμινένια κατσαρόλα. Εκείνος, λίγα μέτρα παραπέρα, παιδεύεται να στεριώσει, ανάμεσα σε δύο πεύκα, το αυτοσχέδιο πανό του, με το οποίο ενημερώνει τους περαστικούς για την κουζίνα του. Ο δυνατός αέρας τού κάνει τη ζωή δύσκολη – λες και δεν είναι ήδη. Είναι ένας άντρας με πυκνά γένια και αδύνατο, νευρώδες κορμί. Καθημερινά στήνει το κινητό μαγειρείο του σε διαφορετικό σημείο της πόλης και ετοιμάζει, εντελώς δωρεάν, φαγητό για όσους έχουν ανάγκη. Άστεγοι, άποροι, νεόπτωχοι και λοιποί πληγέντες από την ελληνική κρίση τον επισκέπτονται και μοιράζονται μαζί του ένα πιάτο φαΐ και λίγες κουβέντες.

«Δεν πρόκειται για φιλανθρωπία, ελεημοσύνη ή κάποιου είδους συσσίτιο. Όχι, αυτό που κάνουμε εδώ λέγεται αλληλεγγύη…» διευκρινίζει ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, εμπνευστής της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος».

Ξεκίνησε την ανιδιοτελή δράση του τον Δεκέμβριο του 2011, έπειτα από ένα περιστατικό που, όπως αποκαλύπτει ο ίδιος, τον στιγμάτισε.

«Εργαζόμουν για 25 χρόνια στον χώρο της διαφήμισης και του μάρκετινγκ ως στέλεχος σε μια πολυεθνική εταιρεία. Τον Σεπτέμβριο του 2009 έχασα τη δουλειά μου και έως σήμερα παραμένω άνεργος. Το πρώτο διάστημα ήταν σκληρό. Αναγκάστηκα να μετακομίσω και σε ηλικία 47 ετών επέστρεψα στο πατρικό μου, όπου μένω πλέον με τη μητέρα μου. Έκανα πολλές προσπάθειες να βρω δουλειά, όμως όλες έπεσαν στο κενό. Κι εγώ με τη σειρά μου σε πολύμηνη κατάθλιψη. Δεν ήθελα να βλέπω κανέναν, δεν ήθελα να βγαίνω έξω, ήμουν μονίμως χαμένος στις σκέψεις μου. Συνολικά έκανα ένα εξάμηνο να βγω από το σπίτι. Ώσπου μια μέρα αποφάσισα να κάνω έναν περίπατο για να καθαρίσει κάπως το μυαλό μου από την κλεισούρα. Και τότε συνέβη κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Περπατώντας στον δρόμο αντίκρισα δυο παιδιά, όχι μεγαλύτερα από 14 ετών, να παλεύουν πάνω από έναν κάδο απορριμμάτων για ένα σάπιο μήλο. Χτυπούσαν με μανία το ένα το άλλο, προσπαθώντας να το πάρουν. Η εικόνα αυτή με συγκλόνισε. Γυρίζοντας σπίτι, πήρα τηλέφωνο μια φίλη και τη ρώτησα αν θα την ενδιέφερε να βγούμε παρέα και να μοιράσουμε φαγητό σε κόσμο που έχει ανάγκη. Δέχτηκε και την επόμενη μέρα φτιάξαμε μερικά σάντουιτς και πήραμε τους δρόμους. Στην αρχή οι περαστικοί, ακόμα και οι άποροι, μας αντιμετώπιζαν με δισταγμό – παρότι προσφέραμε εντελώς δωρεάν φαγητό, κανείς δεν το έπαιρνε. Έτσι, τα πρώτα σάντουιτς αναγκαστήκαμε να τα φάμε εμείς. Όμως, δεν το βάλαμε κάτω.

Ξαναβγήκαμε λίγες μέρες μετά και αυτήν τη φορά τα πράγματα πήγαν καλύτερα. Σήμερα, η κοινωνική κουζίνα «Ο Άλλος Άνθρωπος» ταΐζει 3.000 ανθρώπους τον μήνα, δηλαδή περίπου 90-100 άτομα την ημέρα». Για τον Κώστα αυτό το κατόρθωμα δεν είναι παρά μια συλλογική νίκη, γιατί με τον καιρό ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι έσπευδαν να τον βοηθήσουν, προσφέροντας φαγητό.

«Καμιά φορά ακούω να λένε ότι ο Έλληνας είναι απαθής προς τον συνάνθρωπό του, πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι ο εαυτός του. Από την εμπειρία μου και μόνο θα σου πω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα πλήθος ανθρώπων από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις προσφέρθηκε να βοηθήσει, ο καθένας με τον τρόπο του. Θα αναφέρω δύο παραδείγματα, τα οποία με συγκίνησαν για διαφορετικούς λόγους το καθένα. Το πρώτο είναι ο ορισμός της αλληλεγγύης. Πέρσι, ένα μεσημέρι μαγείρευα στο Πεδίον του Άρεως, όταν ξαφνικά με πλησιάζει ένας ηλικιωμένος άντρας και με ρωτά τι κάνω εκεί. Από τα ρούχα του φαινόταν φτωχός άνθρωπος και πίστεψα ότι ήθελε να μου ζητήσει φαγητό. Όταν του εξήγησα τι έκανα, ξέσπασε σε λυγμούς και δεν μπορούσα να τον συνεφέρω με τίποτα! Και τότε ο παππούς έκανε κάτι που μου έσκισε την καρδιά στα δύο.

Έβγαλε από μία σακούλα μια φραντζόλα ψωμί και την έκοψε στη μέση. Κλαίγοντας μου είπε: «Λεβέντη μου, λεφτά δεν έχω, ούτε φαγητό να σου δώσω, μονάχα αυτήν τη φραντζόλα ψώνισα σήμερα. Σου δίνω τη μισή για να φάνε κι άλλοι άνθρωποι. Πάρ’ τη, σε παρακαλώ, αυτό που κάνεις είναι πολύ σημαντικό». Τρελάθηκα! Το βράδυ σκεφτόμουν το περιστατικό και κατέληξα πως αυτό ακριβώς είναι η αλληλεγγύη. Να προσφέρεις κάτι από το υστέρημα, όχι από το περίσσευμά σου. Το άλλο παράδειγμα αφορά μια κυρία της καλής κοινωνίας, η οποία είναι σύζυγος πολύ γνωστού εφοπλιστή και μου φέρνει πολύ συχνά, μόνη της πάντα, δεκάδες σακούλες με φαγητό, για να έχω αποθέματα και να μην ξεμένω. Μόνο μία χάρη μου έχει ζητήσει. Να μη μάθει ποτέ κανείς το όνομά της».

Κατά καιρούς έχουν προσεγγίσει τον Κώστα αρκετοί φορείς αλλά και μεγάλα σούπερ μάρκετ, για να τον βοηθήσουν στο έργο του. Ουδέποτε αποδέχτηκε κάποια από τις προτάσεις τους. «Υπάρχουν σκοπιμότητες πίσω από αυτού του τύπου τις “βοήθειες” και δεν θέλω να τους κάνω τη χάρη. Θα προχωρήσω μόνος μου, συντροφιά αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπους που στέκονται δίπλα μου από καρδιάς. Οι εταιρείες, η Εκκλησία ή άλλοι φορείς πιστεύουν ότι οι άποροι είναι ζώα που θα τους πετάξουν λίγο φαγητό και αυτοί θα τρέξουν να τους γλείψουν το χέρι. Όμως, οι άνθρωποι αυτοί έχουν ανάγκη κάτι περισσότερο. Κάποιον να τους ακούσει, να επικοινωνήσει ουσιαστικά μαζί τους την ώρα που μοιράζονται ένα πιάτο φαΐ. Αυτό είναι που τους λείπει, όχι η ελεημοσύνη της κακιάς ώρας».

Την ώρα που συζητάμε με τον Κώστα το συνεργείο του γαλλικού Canal Plus –που έχει φτάσει στο μεταξύ– τραβάει πλάνα από την αυτοσχέδια κουζίνα του. Μια μεσόκοπη περαστική κυρία ρωτά τη γαλλόφωνη δημοσιογράφο Αγγελική Κουρούνη και τον καμεραμάν Χριστόφορο Γεωργούτσο από πού είναι. Όταν της απαντούν «από τη Γαλλία», εκείνη αρχίζει να φωνάζει: «… Δείξτε τα, δείξτε, να δουν τα χάλια μας».

Ο Κώστας παρεμβαίνει ευγενικά: «Όχι, κυρία μου, δεν είναι εδώ για να δείξουν τα χάλια μας, αλλά την αλληλεγγύη μας. Το ξεχασμένο μας φιλότιμο που ξυπνά και πάλι έπειτα από 20 χρόνια χειμερίας νάρκης». Πίσω, ένα ζευγάρι Γερμανών τουριστών συλλέγει πληροφορίες για την κουζίνα. Όταν μαθαίνουν ότι ο Κώστας είναι άνεργος και, παρ’ όλα αυτά, προσφέρει δωρεάν φαγητό σε άπορους, δείχνουν έκπληκτοι. Ο άντρας ρωτά πώς μπορούν να βοηθήσουν κι εκείνοι. «Πείτε στη φράου Μέρκελ να μη μας ζορίζει τόσο πολύ…» λέει κομματάκι ειρωνικά μια κυρία, η οποία συχνά-πυκνά φέρνει τρόφιμα στον Κώστα. «Αυτό, μάλλον, πρέπει να το πει ο πρωθυπουργός σας…» απαντά ο ετοιμόλογος Γερμανός, ανταποδίδοντας με ένα χαμόγελο.

Δειλά-δειλά οι πρώτοι «θαμώνες» της κοινωνικής κουζίνας «Ο Άλλος Άνθρωπος» κάνουν την εμφάνισή τους στο πλακόστρωτο του Θησείου. Το μενού σερβίρει σήμερα κοτόπουλο με μανέστρα.Ρεπορτάζ: Αντώνης Ντινιακός – Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Πηγή dinfo.gr

[ads2]

Πήρε ένα πιάτο και μια οδοντόκρεμα και δίδαξε στην κόρη της το πολυτιμότερο μάθημα της ζωή της..

Ποιός θα μπορούσε να φανταστεί οτι ένα άδειο πιάτο και μια οδοντόκρεμα θα μπορούσαν να δώσουν ένα τόσο μεγάλο μάθημα; Αν ακόμα, αναρωτιέστε τι μάθημα θα μπορούσε να δώσει αυτό, τότε διαβάστε την παρακάτω ιστορία.

Μια μητέρα είπε στη κόρη της να βγάζει πάνω σε ένα πιάτο την οδοντόκρεμα από το σωληνάριο. Όταν η κόρη της, έκανε ό, τι της ειπε η μητέρα της , η μητέρα της, της ζήτησε να βάλει την οδοντόκρεμα πίσω στο σωληνάριο. Το κορίτσι φώναξε στη μητέρα της ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να γίνει.

θα έχεις την ευκαιρία να χρησιμοποιήσεις τις λέξεις για να βλάψεις ή να προσβάλλεις τους άλλους.

«Περίμενα, μέχρι η κόρη μου να ηρεμήσει , και στη συνέχεια της είπα: Θα θυμάσαι αυτό το πιάτο μέχρι το τέλος της ζωής σου. Τα λόγια μας έχουν δύναμη. Όταν θα πας σε μια καινούργια τάξη, θα έχεις την ευκαιρία να χρησιμοποιήσεις τις λέξεις για να βλάψεις ή να προσβάλλεις τους άλλους. Ωστόσο, θα έχεις επίσης τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις τις λέξεις για να εμπνεύσεις κάποιον.

Μερικές φορές θα επιλέξεις το λάθος δρόμο. Όταν οι λέξεις βγούν από το στόμα μας, δεν μπορούμε να τις πάρουμε πίσω, όπως ακριβώς δεν μπορείς και εσύ τώρα, να βάλεις πάλι πίσω την οδοντόκρεμα στο σωληνάριο. Για αυτό θα πρέπει να χρησιμοποιείς τις λέξεις προσεκτικά. Και να θυμάσαι ότι ποτέ δεν θα μετανιώσεις που επέλεξες την καλοσύνη,» είπε η μητέρα.

Πηγή: daddy-cool.gr

[ads2]

Το 1971, αυτή η 17χρονη έπεσε στην Ζούγκλα από Αεροπλάνο που Πετούσε στα 10.000 πόδια. Δεν Φαντάζεστε ΤΙ κάνει Σήμερα!

Σταθείτε λίγο και κοιτάξτε την ζωή σας όταν ήσασταν μόλις 17. Ποιο ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημά σας; Ίσως το αν σας ήθελε ο άνθρωπος που είχατε ερωτευτεί ή το αν τα πηγαίνατε καλά στο σχολείο. 

Λίγοι έφηβοι βιώνουν πλέον πολύ άσχημες καταστάσεις και αυτό κάνει την ιστορία της Juliane Koepcke πολύ ξεχωριστή.

53

Η οικογένεια της Koepcke είναι από την Γερμανία αλλά είχαν μετακομίσει στο Περού, όπου και οι δύο γονείς δούλευαν ως ζωολόγοι. Η Juliane και η μητέρα της ταξίδευαν από την Λίμα, όπου πήγαινε σχολείο, στην Πουκάλπα για να δει τον πατέρα της.

Έβρεχε εκείνη την νύχτα και η αεροπορική εταιρία δεν είχε καλή φήμη όσον αφορούσε την ασφάλεια, αλλά είπαν να κάνουν το ταξίδι γιατί την επόμενη μέρα ήταν τα Χριστούγεννα και ήθελαν να περάσουν την μέρα όλοι μαζί.

54

Εν μέσω πτήσης, ένας κεραυνός χτύπησε το αεροπλάνο και η διαφορά πίεσης τράβηξε τους επιβάτες από την καμπίνα.

“Πρέπει να λιποθύμησα για λίγο αλλά μετά συνήλθα. Πετούσα στον αέρα και έβλεπα το δάσος από κάτω μου. Το αεροπλάνο πετούσε στα 10,000 πόδια πάνω από τον Αμαζόνιο όταν χτυπήθηκε και διάνυσα όλη την απόσταση δεμένη στην θέση μου.”

55

Οι ειδικοί λένε πως επειδή ήταν δεμένη στην θέσηκαι επειδή τα δέντρα είχαν πολύ πυκνό φύλλωμα, η Koepcke κατάφερε να επιβιώσει. Ευτυχώς, έσπασε μόνο την κλείδα, είχε ένα κόψιμο στο χέρι και πρησμένο μάτι. Τώρα όμως ήταν ολομόναχη μέσα στην ζούγκλα.

56

Το πρώτο πράγμα που έκανε η Koepcke ήταν να ψάξει για την μητέρα της, η οποία καθόταν δίπλα της. Πρέπει να έφυγε κάπως από την θέση της γιατί ποτέ δεν την βρήκε. Βρήκε μία σακούλα με γλυκά, η οποία ήταν η μοναδική της τροφή για τις επόμενες 10 μέρες, καθώς έψαχνε για βοήθεια.

Ο πατέρας της Juliane, Hans, της είχε μάθει κάποια κόλπα επιβίωσης που τελικά της έσωσαν τη ζωή. Ήξερε πως έπρεπε να ακολουθήσει το ποτάμι γιατί θα την οδηγούσε σε κάποιο χωριό και γιατί θα της παρείχε καθαρό νερό.

57

Περπατούσε για μέρες χωρίς να κοιμάται την νύχτα γιατί τα τσιμπήματα από τα έντομα την κρατούσαν ξύπνια. Συνάντησε πιράνχας και κροκόδειλους αλλά κράτησε την ψυχραιμία της και συνέχισε τον δρόμο της.

“Μερικές φορές έβλεπα κροκόδειλους να έρχονται προς το μέρος μου αλλά δεν φοβόμουν. Ήξερα πως οι κροκόδειλοι δεν επιτίθενται σε ανθρώπους.”

Μετά από 9 μέρες στο ποτάμι, η Koepcke βρήκε μία βάρκα. Θυμήθηκε κάποια μαθήματα του πατέρα της και έριξε λίγη βενζίνη πάνω στο κόψιμο στο χέρι της για να το απολυμάνει και να το καθαρίσει από τα παράσιτα.

58

Την επόμενη μέρα την βρήκαν ξυλοκόποι και την μετέφεραν στην ασφάλεια. Η Koepcke και ο πατέρας της μετακόμισαν πίσω στην Γερμανία αλλά αργότερα έγινε βιολόγος και μετακόμισε πίσω στο Περού.

Κοιτώντας την ιστορία της, η Koepcke λέει πως το χειρότερο στην εμπειρία της δεν ήταν ο συνεχής κίνδυνος, αλλά οι ενοχές που ένιωθε επειδή ήταν η μόνη που επιβίωσε από το ατύχημα.

59

“Είχα εφιάλτες για χρόνια και φυσικά η απώλεια της μητέρας μου και των άλλων ανθρώπων συνεχώς γυρνούσαν στο μυαλό μου. Η σκέψη ότι ήμουν η μοναδική επιζών με στοιχειώνει ακόμα. Πάντα θα με στοιχειώνει.”

Credit: shared.com

[ads2]